न्यानो घाम जस्तै मुस्कान,
शीतल चन्द्रमा जस्तै काख,
दुःखका आँधी-हुरीहरूमा
ढाल बनी उभिन्छिन् — आमा।
Advertisement
भोकमा अन्न,
प्यासमा पानी,
अन्धकारमा उज्यालो —
आफ्नै जीवन बिर्सेर दिन्छिन् आमा।
सपना बुन्छिन्,
चिन्ता बुन्छिन्,
सन्तानका साना साना पाइलामा
सारा सृष्टि हेर्छिन् आमा।
अश्रुमा हाँसो खोज्छिन्,
पीडामा शक्ति भर्छिन्,
संसार जित्ने रहरभन्दा ठूलो
सन्तानको मुस्कान देख्छिन् आमा।
थाक्दा सहारा,
रुँदा काख,
लड्दा उठाउने हात —
आफ्नो प्रेममा सारा ब्रह्माण्ड सुम्पिन्छिन् आमा।
आमा,
शब्द होइनन्,
उहाँ त सम्पूर्ण सृष्टिको आत्मा हुनुहुन्छ।
